POZNAJ ZASADY MUROWANIA ŚCIAN ELEWACYJNYCH cz. 1
Ściany trójwarstwowe
W domu ze ścianą trójwarstwową wewnętrzna warstwa muru stanowi jego konstrukcję nośną spiętą wieńcami, stropami i dachem. Na niej układa się środkową warstwę, czyli ocieplenie. Izolację termiczną ochrania trzecia warstwa, tak zwana osłonowa. Często robi się ją z cegły o szerokości 12 cm i nie pokrywa już tynkiem.
Warstwa osłonowa jest samonośna i powinna mieć szerokość co najmniej 8–9 cm. Jeżeli jest cieńsza, staje się zbyt wiotka. Dlatego wykonanie ściany osłonowej z cegieł połówkowych, jak to robią niektórzy inwestorzy w celu zaoszczędzenia pieniędzy, jest nie tylko trudne technicznie, ale i mało opłacalne. Prawie cały cienki mur z połówek trzeba wzmocnić zbrojeniem. Taka ściana nie może też być zbyt wysoka.
Murowana ściana elewacyjna
Ponieważ cegły są ciężkie, warstwa osłonowa musi być oparta na szerokim fundamencie lub wsporniku. Może nim być stalowa konsola mocowana do muru albo wspornik z żelbetu stanowiący zwieńczenie ściany piwnicznej. Aby zewnętrzna warstwa osłonowa zachowała stabilność, łączy się ją z wewnętrzną warstwą nośną kotwami przebijającymi ocieplenie.
Trzeba osadzać w murze kotwy łączące warstwy (w płaskiej ścianie jest ich zazwyczaj pięć na 1 m², wokół okien i przy narożach domu – więcej), a także wykonać odpowiednie dylatacje w warstwie osłonowej, aby pod wpływem ruchów wywołanych wewnętrznymi naprężeniami mur nie popękał.
Jeśli stosujesz ocieplenie wymagające wentylacji (wełna mineralna) lub szczelną cegłę klinkierową, należy wykonać drożną szczelinę wentylacyjną. Na dole i na górze ściany trzeba zrobić wlot i wylot powietrza umożliwiające odprowadzenie wilgoci spod warstwy osłonowej. Brak wentylacji może skutkować zawilgoceniem ocieplenia oraz brzydkimi wykwitami na klinkierze albo cegle.
Tekst: Zuzanna Podwysocka
Opracowanie: inż. Ryszard Belak